نالش

نمی دانم از بد قلقی ورد پرس بنالم یا از ناشی بودن خودم و یا از اینترنت دیزلی ایران؟! به هر حال، گاهی دلم می خواهد وارد پنجره ی فشار کلمات شوم. ولی تقدیر چیز دیگری است. از تأخیر، عذر به تقدیر می برم. اگر چه مشغولیت، اجازه نداد در پارسی بلاگ هم به روز باشم. شاید اینها همه بهانه است. شاید هم تقدیر دیگری!
…
پی نوشت: خودم هم نفهمیدم چه گفتم. گفتم که گفته باشم! همین!