آزارم می دهد، این که هم تو اذیت شوی و هم من. تعارف های به ظاهر دوستانه، ولی خراب کارانه ات آزارم می دهد. وقتی تو عجله داری، من هم؛ وقتی تو درس داری، من هم؛ وقتی هر دو دیرمان شده است، چرا با اصرار می خواهی که پیشت بمانم؟ چرا کاری که قرار بود نیم ساعته تمام شود، باید یک و نیم ساعت به طول بینجامد؟ مگر وارد شدن به یک سایت و یک ثبت نام ساده چقدر کار می برد؟ حالا اگر ناهار و میوه و چاشنی با کلّی بحث سیاسی و غیر سیاسی دیگر را به زمانی دیگر واگذار کنیم، روزمان شب نمی شود؟
دوست من! دوستی به این است که ملاحظه ی راحتی همدیگر را بکنیم. نه تکه و پاره کردن دوستی در زیر مشت های تعارف!
دوستت دارم. همین!

انکار نمی کنم. چون حضور جناح های سیاسی را در ایران پذیرفته ام. و چون وجود طرفدارانی برای هر گروه را به چشم دیده ام. پس انکار نمی کنم. امروز که رفته بودم کمک کنم قدس سربلند باقی بماند، دنبال جناح ها هم بودم. دنبال رادیکالهایی که تهدید کرده بودند و رادیکال هایی که تهدید نکرده بودند.

منتظر بودم تا سبز پوش های فوق رادیکال را هم ببینم. منتظر بودم تا حداقل تکانی و جنبشی، هر چند ضعیف و هر چند نا قابل، از آنان حس کنم. ولی حاشا و کلّا حتی از یک سبزپوش. (1)

با وجود گرمای شدید قم و خستگی خود و همراهان، منتظر ماندم تا نشانی از آنها بیابم. کسانی که مردانگی آنها را در دنیای حقیقی نیافته ام. و فقط قداره کشی های شبانه روزی شان را در سایتهایی مثل بالاترین دیده ام. منتظر بودم ولی چیزی ندیدم. باور کنید ندیدم. نه خروشی، نه جوششی، نه حضوری و نه حتی وجودی از آنها نیافتم.

بگذارید اعتراف کنم. از حق نگذریم. برخی از سبز پوش ها را دیدم. سبزهایی که جزو همین مردمند و هم آوا با همین مردم فریاد مرگ بر استکبار و مرگ بر اسرائیل و مرگ بر امریکا سر می دادند. سبزهایی غیر از سبزهای چند ماه قبل، و سبزپوش هایی با لباس های روشن حقیقت و نه سبز سیر سیاسی! نمونه ای از آن را ببینید:

* یک نمونه از سبزپوشان ضد استکبار جهانی:

* حضور سبزپوش های فداکار نیروی انتظامی با لباس های سبز روشن خدمت:

* سبز واقعی سیّدی:
تصاویری از حضور پرشکوه مردم قم در راهپیمایی روز قدس:

بیشتر بخوانید:
سبزهای قم در روز قدس خواب ماندند

امروز ایران، امروز قم

سبزهای کم رنگ

————————
1. سبزپوش، از نظر بنده اصطلاحا برای کسانی به کار می رود که بدون منطق خاص و فقط از روی تعصّب و احساسات از جنبش سبز حمایت می کنند و برای رسیدن به اهدافشان  ـ که از جمله ی آنها، براندازی ناظام و انجام کودتاست ـ حاضرند قانون و منطق و حتی وجدان را زیر پا بگذارند. نمونه های آشکار آن را در سایت بالاترین می توانید بیابید. پس به تعبیر من، هر کسی که به آقای موسوی رأی داده است، سبزپوش نیست!

چند روز پیش داشتم به کنترل تلویزیون ور می رفتم تا از بین 11 شبکه ای که می توان در شهر مقدس قم دید، یک شبکه را انتخاب کنم. به تصادف، برنامه ای از شبکه ی قم مرا مبهوت خود کرد، به گونه ای که هنوز از کج تدبیری مسؤولان این سیمای استانی در تعجّبم. سیمایی که به تازگی به شبکه های ماهواره ای هم پیوسته است.

بگذارید در ابتدای بحث، به یک بحث قرآنی و دینی گریزی بزنم:

قرآن کریم آنگاه که به بحث صدقه و انفاق به نیازمندان می پردازد، می فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأذَى»/ اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، صدقه‏هاى خود را با منّت و آزار، باطل مكنيد (1) و در ادامه در آیه ای دیگر، می فرماید: « إِن تُبْدُواْ الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِن تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاء فَهُوَ خَيْرٌ لُّكُمْ وَيُكَفِّرُ عَنكُم مِّن سَيِّئَاتِكُمْ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ »/ اگر صدقه‏ها را آشكار كنيد، اين‏، كار خوبى است‏، و اگر آن را پنهان داريد و به مستمندان بدهيد، اين براى شما بهتر است‏؛ و بخشى از گناهانتان را مى‏زدايد، و خداوند به آنچه انجام مى‏دهيد آگاه است‏. (2).

در کلّ اسلام، بحث کرامت انسان ها و حفظ عزّت آنها را با انسان بودن آنها گره زده است و اختلاف جایگاه های اجتماعی و نژادی و فرهنگی و حتی دینی هم این کرامت را از بین نمی برد. (3)مگر در برخی موارد که خود قرآن هم به صراحت به آنها پرداخته است و گروهی را در عین کرامت انسانها، ذلیل و خوار دانسته است.

همیشه هم شنیده ایم که بزرگان دین ما و اهل بیت علیهم السلام طبق حکم قرآن، هر گاه می خواستند به نیازمندی کمک کنند، چنان رفتار می کردند که کرامت و آبروی او محفوظ بماند. این بزرگواران آن قدر به این مسأله اهمیت می دادند که بسیار می شد حتی حاضر نمی شدند روبروی نیازمند قرار بگیرند و از پشت در، به او کمک می کردند تا مبادا شرمسار شود. حتی به برخی از این نیازمندان سالها کمک می کردند و آنها نمی دانستند که این فرد بخشنده کیست که چنین دلباز و مهربان به آنها انفاق می کند.

بگذریم، متأسفانه در برنامه ی مذکور، که ظاهرا به تقلیدی ناشیانه از برنامه ی ماه عسل شبکه ی سه سیما ساخته شده است، نه تنها کرامت انسانهای نیازمند حفظ نشده است، که با گستاخی تمام، چهره ی آنها را برای بینندگان خیّر! قمی ـ و اخیرا تمام کسانی که گیرنده ی ماهواره دارند ـ نشان می دهند.

به راحتی! وارد خانه ای قدیمی و رنگ و رو رفته می شوند؛ از پله های تند آن پایین می روند، لوازم کهنه و پوسیده ی خانه را نشان می دهند، بعد با شفافیت، تمام اهل خانه را که جلو دوربین نشسته اند، نشان می دهند و با استفاده از جملاتی احساسی به مخاطب می فهمانند که اینها نیازمندانی هستند که دارند تلف می شوند! و چنان احساس مخاطب را طوفانی می کنند و اشکش را در می آورند که اگر دستش به دهانش برسد، تنها کاری که می کند گرفتن شماره روابط عمومی سیمای قم است و کمک به نیازمند بیچاره!!

حال باید از این مسؤولین محترم پرسید، که مگر معرفی کردن نیازمندان و بیان درد آنها، راه دیگری ندارد؟ آیا قیمت برطرف کردن نیاز آنها، که گاه بسیار شدید و اضطراری است، مساوی با ریختن همیشگی آبروی آنها در بین آشنایان و همسایگان است؟ آیا می ارزد که کودک و بزرگ این خانواده از فردا در مدرسه یا کوچه و خیابان چشم نما شود و مورد اشاره قرار بگیرد؟

آقایان یا خانم های مسؤول در سیمای قم، چه حجّت شرعی برای ریختن آبروی مؤمنان نیازمند دارند؟ مؤمنانی که طبق فرمایش امام معصوم، احترامشان از کعبه هم بالاتر است؟!

——————————————
1. بقره، 264
2. بقره، 271
3. «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً» / و به راستى ما فرزندان آدم را گرامى داشتيم و آنان را در خشكى و دريا [بر مركبها] برنشانديم و از چيزهاى پاكيزه به ايشان روزى داديم و آنها را بر بسيارى از آفريده‏هاى خود برترى آشكار داديم. اسراء،70

هر وبلاگ می تواند نماینده ی گروهی از افکار عمومی و گونه ای از اندیشه های موجود در جامعه باشد, همان گونه که هر نماینده ی مجلس نماینده ی گروهی از افراد آن جامعه است.

هر وبلاگ نویس می تواند از سران حکومت و مسؤلان سیاسی کشور از کمبودها، کم کاری ها، تناقضات گفتاری و رفتاری، تخلّف از قوانین، و تخلّف از باورهای عقیدتی که در جامعه رسمیت دارد، سؤال کند؛ همان گونه که هر نماینده ی مجلس می تواند و باید چنین باشد.

هر وبلاگ نویس می تواند مسؤولان را نسبت به عملکردشان به چالش بکشد و آنها را مجبور به پاسخ گویی کند؛ همان گونه که هر نماینده ی مجلس باید در برابر حقوق مردمی که به نمایندگی از آنان برخواسته است، چنین باشد.

و هر وبلاگ نویسی می تواند در برابر سؤال هایی که می کند، قانع بشود یا نشود؛ همان گونه که هر نماینده ی مجلس.

نویسنده ی این وبلاگ، در دو پست سابق ( + و + )  سؤال هایی را از رییس جمهور محترم ـ جناب دکتر احمدی نژاد ـ درباره ی تخلّف از دستور ولیّ فقیه مطرح نمود که به نظر او هنوز جواب قابل قبولی در این زمینه از ایشان نشنیده است. جوابی که نشان دهد ایشان واقعا از امر مولوی مافوقش که حاکم شرع و ولیّ فقیه جامعه ی اسلامی است، تخطّی و کوتاهی نکرده است. امّا یک نکته را هم فراموش نمی کند.

آقای احمدی نژاد، در عمل نشان داده است که مسیر حرکتش در جهت انقلاب اسلامی و رسیدن به آرمان های آن است. آقای احمدی نژاد مانند هر انسان دیگری، اگر چه ممکن است در مصادیق رسالتی که بر عهده داشته است دچار اشتباه شده باشد، ولی در پیاده کردن احکام این رسالت شرعی و قانونی، کمترین خطا را داشته است.

همچنین، آقای احمدی نژاد، تبعیّتش را و دفاع عملی اش را از شخص رهبر معظّم انقلاب، نشان داده است. همان گونه که در اولین روزهای کاری اش به بعضی افراد گفته بود که آمده است تا تیرها به او بخورد نه به رهبری! (+)

با توجه به این دو نکته، کمی سؤال فوق متزلزل می شود. شخصی که تأکید دارد گام به گام به دنبال ولیّ فقیه حرکت کند و بارها این را نشان داده است، و شخصی که اساسا با همین اعتقاد توانسته کلید مدیریت کلان سیاسی کشور را از دست مردم کشورش بگیرد، از نظر منطقی بعید است که در دستوری به شفافی مسأله ی مذکور، قصد تمرّد و سرپیچی از قانون و شرع نماید.

در حقیقت ما از این استدلال ـ که شبیه نوع برهان خلف است ـ باید به یکی از این دو فرض برسیم: یا این که آقای احمدی نژاد، آن قدر هم که می گویند، ولایت پذیر نیست، و یا این که در این مسأله نکته ی دیگری نهفته است.

کسانی که آقا احمدی نژاد را از نزدیک می شناسند و سالهاست با روحیات و افکار ایشان آشنا هستند، تصدیق می کنند که فرض اوّل باطل، یا دست کم بسیار بعید است. پس تنها فرض دوم باقی می ماند.

امّا سؤال این است که چه نکته ای در اهمال رییس جمهور از دستور صریح رهبری نهفته است؟ در اینجا دو احتمال به ذهن نویسنده خطور می کند که هر دو بی وجه نیستند: اوّل این که ایشان، با توجه به تعامل و گفتگوهای شفاهی با واسطه و بی واسطه ای که با شخص رهبری داشته اند، این حکم را نه امری مولوی، که دستوری ارشادی تلقّی نموده اند. (1) لذا از زمان صدور حکم، شروع به گفتگو و چانه زنی با رهبری نموده اند تا نشان دهند برخی مقدمات بعیده یا قریبه ی این حکم، قابل تزلزل است. چه این که رهبر ـ با وجود فراست و دقت نظر و جامعیتی که دارند و بر خواص و عوام پوشیده نیست ـ همچون هر شخص دیگری ممکن است در چیدن مقدّمات منطقی یک حکم یا موادّ آن دچار خطا شود. و این از افکار بشری بعید نیست.

شاید همین جا به ذهنتان برسد که نویسنده، قائل به ولایت مطلقه ی فقیه نیست، یا در اعتقاد با ولایت فقیه مشکلی دارد. امّا بگذارید به رسم علوم مأثور و غیر مأثور، اینجا دفع دخلی انجام دهم تا منظورم دقیق تر روشن شود: ما در حوزه ی دین دو مقام داریم: مقام نظر و مقام عمل. مقام اول مربوط به آموزه های دینی است. طبق این آموزه ها، قطعا آنچه از منبع وحی ـ قرآن و سنّت قطعی ـ به دستمان می رسد، حجّت است و جای هیچ گونه شبهه ای نیست.

یعنی اگر وحی (شارع مقدس) گفت: الف مساوی با ب است، و مقدمات منطقی ذهن ما چیز دیگری می گفت، باید در آن مقدمات شک کنیم. توجیه علمی این گزاره بماند برای فرصتی دیگر. امّا آنچه به عنوان احکام شرعی، از فقهای اسلام به دست ما می رسد، به دلایل علمی مختلف، امکان خطا دارد. مثل برخی گزاره هایی که در رساله های علمیه یا کتب تخصصی فقه، اصول، کلام و حتی فلسفه مطرح است و جزو بدیهیات عقلی نیست. لذا می بینیم که علما در چانه زنی های علمی که با یکدیگر یا با شاگردانشان و یا حتی با عوام دارند، گاهی رأیشان در این موارد تغییر می کند.

مقام دوم، مقام عمل است. در مقام عمل، حکم، چه از خداوند و معصومین ـ که خطا ناپذیرند ـ صادر شده باشد، و چه از فقهای واجب الاطاعه (حاکم شرع) ـ که خطاپذیرند ـ، باید بی چون و چرا به آن عمل کرد. حتی اگر در اعتقاد، نتوانسته باشیم حکم مذکور را بپذیریم. دقیقا مثل سربازی که برخلاف نظر تخصصی اش، دستوری از مافوق دریافت کند، که در این صورت نمیتواند به نظر خود عمل کند و باید نظر مخالف را از باب تبعیت از مافوق (اطاعت امر مولوی) بپذیرد. باید دقت کنیم که این لزوم، فقط در دستورهای مولوی صادق است و نه اوامر ارشادی. (1)

خب، به سه بند قبل بر می گردیم. طبق فرض اوّل، آنچه رییس جمهور با آن برخورد کرده است، دستوری است ـ که با توجه به شواهد و قرائن اطرافش ـ از نظر ایشان دستوری ارشادی است و قابل چانه زنی و تأمل. لذا ایشان شروع می کند به انجام مکاتبات یا گفتگوهای شفاهی با شخص رهبری و دیگر بزرگان کشوری تا ثابت کند برخی مقدمات بعیده یا قریبه ی این دستور ارشادی قابل خدشه است. اگر واقعا چنین باشد، ایرادی بر شخص رییس جمهور وارد نیست. چون ایشان واقعا حکم را اشتباه فهمیده اند.

نمونه ی این اتفاق ـ البته با تفاوت هایی ـ در اوّل انقلاب اتفاق افتاد. اگر یادتان باشد، وقتی آیت الله خامنه ای برای دومین بار رییس جمهور شدند، در انتخاب نخست وزیر، با ولی فقیه زمان، حضرت امام خمینی (ره) اختلاف نظر داشتند. قطعا یکی از این دو بزرگوار در رسیدن به نظرشان به مقدمات خطا برخورده بودند و نظرشان درست نبود. ولی به هر حال چنین اتفاقی افتاده بود؛ اگر چه هر دو مصالح اسلام و انقلاب و همچنین مصالح جنگ تحمیلی را لحاظ می کردند. در آن زمان تا وقتی که برای آیت الله خامنه ای مسلّم نشد که حکم رهبری، حکم ارشادی است، حاضر به پذیرش نظر ایشان نشدند و سوگندی که ادا کرده بودند و رسالتی که بر دوش داشتند را مهم تر از نظر و حکم ارشادی ولی فقیه زمان می دانستند. بگذریم.

اما فرض دوم این است که آقای احمدی نژاد متوجه شده اند که دستور، ارشادی نیست و حکمی مولوی از ولی فقیه واجب الاطاعه صادر شده است. امّا در مقام نظریه و کارشناسی، این حکم را درست نمی دانند. در اینجا ـ چون مقام عمل است ـ ایشان باید فورا دستور را اطاعت کنند و هیچ گونه تأمل و اهمالی سزا نیست.

البته نباید فراموش کرد که انسانها ـ با توجه به قوّت اراده و قوّت عقیده ای که دارند ـ از نظر روان شناختی گاه متزلزل می شوند. همان گونه که در تاریخ اسلام هم نمونه های فراوان از تعلّل و اهمال بزرگانی داریم که در بزرگی و عظمت شخصیت و قدرت ایمان آنها شکی نیست. کسانی که شاید برای لحظات یا ساعاتی، و حتی شاید برای چند روز، در انجام دستور امامان معصوم تعلّل کردند.

شاید سرّ روان شناختی این تعلّل و اهمال در این باشد که اگر چه دستور، قطعی و صریح است، امّا شخص رییس جمهور، تحت تأثیر نحوه ی تفکر، شناخت شرایط، اهمیت مسأله و این که اگر کاری اشتباه صورت بگیرد ممکن است به ضرر اسلام و انقلاب باشد، یا باعث کند شدن حرکت دولت باشد،  و امثال این ها، تصمیم به تأخیر و چانه زنی با شخص رهبری گرفته باشند.

به هر حال، در فرض دوم، این ایراد به آقای احمدی نژاد وارد است که در انجام دستور رهبری کوتاهی نموده اند. دستوری که هیچ جای تأخیر نداشت.

آنچه گفتیم، فرضهایی بود که برای حلّ مسأله و جلوگیری از افراط و تفریط دوستان معتقد به نظام جمهوری اسلامی ضروری می نمود. و به نظر بنده، خود چالشی است در برابر سؤال جدّی از رییس جمهور و زیر سؤال بردن ولایت پذیری ایشان. چالشی که اگر حلّ نشود، یا فروض آن ثابت شود، برخی دوستان همراه، از تهمت هایی که زده اند، باید توبه کنند. و اگر حلّ شود و سؤال جدّیت پیدا کند، برخی دوستان دیگر که متعصبانه از رییس جمهور دفاع کرده اند، باید به راه صواب بازگردند.

————————
پ.ن:
1. دستوراتی که از جانب شرع نسبت به مکلّفین صادر می شوند دو دسته اند: الف. اوامر مولوی: که از طرف شارع یا نماینده ی او با لحاظ مقام مولی بودن و این که مکلّف باید آن را انجام دهد صادر می شود. بدون این که نیاز باشد در چرایی آن تأمل کند. اگر چه تأمل کردن در چرایی این گونه احکام منع نشده، بلکه خود شارع گاهی چرایی آن را بیان کرده است. این گونه احکام لازم الاطاعه اند و حتی اگر مکلّف علّت آن را نفهمد یا به نظری دیگر برسد، جواز ترک ندارند. ب. دستوراتی که نه از باب لزوم اطاعت، که از جهت ارشاد مکلّف به نتیجه ی کاری که می کند و راهی که بر می گزیند صادر می شود. در حقیقت، این خود مکلّف است که باید با توجه به علم و تجربه اش، درست و غلط را بیابد و صواب را انجام دهد. ولی گاهی به جهت سخت بودن تشخیص، یا کم بودن علم و تجربه ی بشری، یا وجود شائبه هایی که مانع از یافتن حقیقت می شود، شارع آنچه را صواب است به مکلّف نشان می دهد. در اینجا، مکلّف با برهان «إنّ» می یابد که درست و غلط چیست. ولی اگر راه غلط را رفت، تنها گناهش، مشکلاتی است که در زندگی شخص و اجتماعی و کمالات بشری اش به آنها بر می خورد و به اصطلاح علمای دین، ثواب و عقاب اخروی ندارد.

در پست قبلی، بشدّت رفتار اشتباه رییس جمهور را نقد کردم. برخی دوستان خرده گرفتند که چرا پس از سخنان رهبر انقلاب، به این اختلافات دامن می زنید و چرا راهی را می روید که دشمنان انقلاب می روند؟ چرا می خواهید احمدی نژاد را در مقابل رهبر قلمداد کنید؟ و از این دست ایرادات.

خوب است عین سخنان رهبر انقلاب را دوباره مرور و بررسی کنیم تا ببینیم ایراد دوستان تا چه حد وارد است: (+)

(حضرت آیت الله خامنه ای با توصیه به مراقبت در گفتار و پرهیز از ایجاد اختلاف افزودند: «رد و طرد دیگران بطور مطلق بر سر مسائل درجه دوم مصلحت نیست و همه باید برای ساختن کشور برادرانه کمک و همکاری کنند.»)

خوانندگان گرامی تصدیق می کنند که نقد کردن یک نفر و طرح سؤال از او به علّت خطایی که انجام داده، مساوی با “رد و طرد او به طور مطلق” نیست. هر چند انتقاد تند و گزنده باشد. بعلاوه که نقد کردن کسی که در مسیر درست حرکت می کند، عین “همکاری و کمک برادرانه برای ساختن کشور” است.

(ایشان با اشاره به قضایای دو سه روز اخیر خاطرنشان کردند: «این موضوع نباید موجب دامن زدن به اختلاف شود ضمن آنکه نباید به کسی بیهوده تهمت زد و او را به خاطر یک امر از همه آن چیزهایی که صلاحیت محسوب می شود نفی کرد.»)

قطعا نویسنده ی این سطور، با تهمت زدن به افراد مخالف است. بنای دامن زدن به اختلافات را هم ندارد. ضمن این که بنده و برخی دیگر از منتقدان آقای رییس جمهور ـ که ایشان را در این مورد توبیخ و نقد کردند ـ هرگز آقای احمدی نژاد را از همه صلاحیت هایش نفی نکردیم.

(رهبر انقلاب اسلامی همگان را به رعایت انصاف در عمل و گفتار دعوت کردند و با اشاره به سفارش خداوند متعال در قرآن به رعایت انصاف و عدالت حتی در برخورد با دشمنان خاطرنشان کردند: «در نظام جمهوری اسلامی همه ضمن اعلام پایبندی خود به اصول، و با سلایق مختلف در کنار هم باشند.»)

با اعتقاد بقیه دوستان کاری ندارم؛ ولی بنده، هنوز آقای احمدی نژاد را در مسیر انقلاب و آرمان های والای آن می دانم. و هنوز وی را فردی ولایی و معتقد به حساب می آورم. اگر چه نمی توانم از اشتباهات فاحش وی چشم پوشی کنم.

(ایشان اختلاف سلیقه را امری طبیعی دانستند و با اشاره به اینکه اختلاف سلیقه در همه دورانهای مختلف وجود داشته است افزودند: «اگر این اختلاف سلیقه ها و برداشتها با هوای نفس مخلوط شد کار خراب می شود بنابراین باید ملاحظه کرد کجا اختلاف سلیقه براساس هوای نفس و کجا براساس احساس تکلیف است.»)

امیدوارم آن قدر گرفتار هوای نفس نشده باشیم که بخواهیم رییس جمهور را بخاطر حبّ و بغض های شخصی نقد کنیم. کسی را که به خاطر حمایت از او حتی فحش های ناموسی و مخالفت های غیر منصفانه بسیاری را هم تحمل کرده ایم.

و در پایان، این توصیه ی رهبر را هم برای خودم و هم برای سایر دوستان موافق و مخالف آقای احمدی نژاد یاد آوری می کنم:

(ایشان دقت در عمل به تکلیف و رعایت تقوا یعنی تلاش و مراقبت برای انجام وظیفه را موجب لطف و فضل الهی دانستند و خاطرنشان کردند: «در احساس تکلیف هم، دقت لازم است تا قدم از دایره تکلیف آن طرف تر نگذاشت و زیاده روی نکرد.»)

در دروس فقه و اصول به ما یاد داده اند که اگر مولی (مقام ما فوق/شارع واجب الاطاعه) حکمی را به شکل دستوری داد، حکم وجوب پیدا می کند. در همین دروس به ما آموخته اند که حتی اگر درخواست “مولی” به صیغه ی وجوب هم نبود، باز حکم وجوب پیدا می کند. و باز آموخته اند که حتی اگر “مولی” دستوری هم نداد، ولی فهمیدیم که او انجام کاری را می خواهد، باز حکم وجوب پیدا می کند.

در دروس اخلاق به ما یاد داده اند که رابطه ی مولی و عبد (شارع و مکلّف/خدا و بنده) بیش از آنکه رابطه ی دستوری و ارباب و نوکری باشد، رابطه ی عشق است و محبّت.

ولی در دروس حوزوی به ما نگفته اند که برای وجوب یک حکم، باید آن را از رسانه ی ملّی هم پخش کنند!

اکنون سؤالم از آقای احمدی نژاد این است که ایشان معتقد به چه نسبتی بین خود و رهبر عزیز انقلاب هستند؟ آیا ایشان را مقام واجب الاطاعه و خود را ولایت مدار نمی دانند؟ 

اگر چنین است، چرا بلافاصله بعد از دریافت حکم ایشان، آقای مشایی را برکنار نکردند؟ و اگر چنین نیست، چرا صریحا انکار نمی کنند تا مردم بدانند احمدی نژاد همان قدر که در معرفی مفسدین اقتصادی شجاع است، در بیان اعتقاداتش هم شجاع است؟

و آخر این که: ما به احمدی نژادی رأی دادیم که نشان داده بود فردی ولایی است و بر خلاف نظر برخی، قائل به “تبعیت از ولی فقیه” است و نه “تعامل با او”. و به اندازه ی رأی مان هم از او در برابر “هر غلطی که انجام دهد” بازخواست می کنیم! 

و معتقدیم برای جبران غلط، هنوز هم دیر نشده است.

——————–

پ.ن: از این که اعتراضم را کمی دیر بیان کردم، توبه می کنم!

می خواستم درباره ی حجاب بنویسم. می خواستم زیبایی های حجاب را وصف کنم. می خواستم صدها دلیل عقلی و شرعی بیاورم تا ثابت کنم که حجاب، آرایش برتر است. می خواستم بگویم که چگونه حجاب و آزادی دو همسایه ی همراه اند. و می خواستم بگویم که چگونه حجاب با عشق جمع می شود.

همه اینها را می خواستم بگویم. ولی زبانم ناتوان بود. شاید نمی توانستم مخاطبم را قانع کنم. تا این که خبر شهادت تو را شنیدم. تا این که تو را شهید حجاب یافتم؛ و تو را بهترین و قاطع ترین دلیل بر اثبات حجاب یافتم. برای خودم هم ثابت شد که چگونه حجاب و عشق در یک بدن و در یک روح با همدیگر می آمیزند!

برای تو ـ ای زیباترین نمونه ی حجاب ـ همسایگی با بهترین زنان جهان، فاطمه ی زهرا پاره ی تن پیامبر اسلام، مریم پاک دامن مادر عیسی، آسیه ی با ایمان، خدیجه ی کبری و سمیه اولین زن شهید در راه اسلام، و همه ی زنان صالح را آرزو می کنم.

و با تو عهد می بندم که من و دیگر برادران و خواهران مسلمانت تا آخرین قطره ی خون، راهت را در دفاع از حجاب ادامه دهیم. و با تو عهد می بندیم که انتقام خونت را از قاتلانت بگیریم. تا اینکه پرچم دین و شعار حجاب را در همه ی کشورهای دنیا بلند کنیم.

بر این عهد باقی می مانیم تا زمانی که به آن وفا کنیم یا در این راه به دیدار معبودمان و به جمع شما و همه ی برادران و خواهران مؤمن شهیدمان بپیوندیم.

اعتکاف…
و تو چه می دانی که اعتکاف چیست؟
…

__________
پ.ن:
(و به ابراهیم و اسماعیل فرمان دادیم که:«خانه ی مرا برای طواف کنندگان و معتکفان و رکوع و سجود کنندگان پاکیزه کنید.») قرآن کریم، سوره بقره، آیه 125

ـ فلانی از بانک اتومبیل برنده شده است.
ـ پس حسابی خوش به حالش شده است.
ـ وای بر قومی که خوشبختی را در این چیزها ببینند. بدتر، این که طلبه باشند!

——————–
پ.ن:
(أرَضِیتُم بِالحَیاةِ الدُّنیا مِنَ الآخِرَةِ فَما متاعُ الحیاةِ الدّنیا في الآخرةِ إلّا قلیل) التوبه، 38
آیا به جای آخرت به زندگی دنیا دل خوش کرده اید؟ متاع زندگی دنیا در برابر آخرت جز اندکی نیست.

من از دین می گویم
تو هم از دین می گویی
پس چرا هر کدام، دیگری را تکفیر می کنیم؟